„—Właśnie, proszę pana — powiedział Janek. — O tym samym myślałem i ja podczas transmisji. To przecież nie jest sprawiedliwe...
—Macie rację, chłopcy — przyznał po chwili namysłu ojciec.
—Ale macic rację jedynie na pozór. Przecież każdy rozsądny człowiek zdaje sobie sprawę z tego, że lot kosmiczny — to wynik pracy całych zastępów różnych specjalistów. Jest to olbrzymie zadanie, i dlatego może ono być zrealizowane jedynie wspólnym wysiłkiem tysięcy robotników, inżynierów i naukowców. Tych wszystkich ludzi nie można jednak pokazać w takiej czy innej transmisji telewizyjnej, nie jest to praktycznie możliwe. Ale wszyscy zdajemy sobie sprawę, że uroczyste powitanie kosmonautów jest jednocześnie hołdem złożonym wszystkim innym, częstokroć nikomu nie znanym bohaterom tego lotu. W ten sposób oddajemy cześć całemu zespołowi ludzi biorących udział w tym przedsięwzięciu.
— Ja tak właśnie myślałam... — odezwała się matka, która przysłuchiwała się rozmowie z zainteresowaniem. — To jest mniej więcej tak, jak w teatrze oklaskujemy aktorów, grających na scenie — ale na ich sukces składa się praca bardzo wielu osób. Przede wszystkim ktoś jest autorem samej sztuki czy przedstawienia, ktoś ją przecież kiedyś napisał. Następnie nad sztuką pracuje reżyser, który dobiera właściwych aktorów, daje im odpowiednie wskazówki i czuwa nad całością, od początku do końca. Ktoś inny przygotowuje projekt dekoracji i kostiumów. Odpowiedni specjaliści muszą wykonać te dekoracje, muszą uszyć kostiumy. Jeszcze ktoś inny skomponował muzykę do tego widowiska, ktoś musi przygotować orkiestrę i nią kierować. Aktorzy ćwiczą swoje role, orkiestra robi próby, a jednocześnie za sceną pracują całe zastępy personelu technicznego. Oświetlenie, zmiana dekoracji, efekty dźwiękowe i tak dalej — aż do podnoszenia i opuszczania kurtyny włącznie... Bardzo wielu ludzi w ogóle nie widzimy w teatrze, lecz oklaskujemy ich wszystkich, bo efekt końcowy jest wynikiem ich wspólnej pracy. Wspólnym dziełem...“(3)