„Kochająca kobieta świadomie lub półświadomie dąży do zachowania w okresie ciąży wszelkich dotychczasowych stosunków z mężem — i to w pełnym ich wymiarze. Stan, w jakim się znajduje, wzmaga u niej przywiązanie do męża. Więcej niż kiedykolwiek odczuwa potrzebę opieki ze strony męża, oraz jego czułości i okazywania jej względów. Oprócz tego wpływa na nią deprymująco świadomość zniekształcenia swego ciała. Obawia się, że nie dostarcza mężowi takich jak uprzednio podniet. Wstrzymanie się od stosunków płciowych musiałoby się jej wydawać zaniedbaniem ze strony męża, które mogłyby być o wiele silniejszym urazem psychicznym niż wszelkie szkody cielesne, które (w normalnych warunkach zdrowotnych) mogłyby powstać w wyniku aktywności seksualnej.
Nieraz mogłem się o tym przekonać w praktyce. Jednakże zrozumiałe jest, że stosunek płciowy w tych warunkach, ponieważ przekracza pewne granice — mimo swego bardzo korzystnego wpływu na psychikę — jest przeciwwskazany z punktu widzenia lekarskiego.
Wszelkie powyższe powody składają się na to, że kobieta w małżeństwie doskonałym również i w. czasie ciąży pragnie odbywania stosunków płciowych z mężem. Pragnęłaby kontynuacji tych stosunków nawet wtedy, gdyby nie domagał się ich jej własny popęd seksualny.“(1)