„Plany nowego ukierunkowania brytyjskiego handlu zagranicznego na obszarze Europy Środkowej i Wschodniej przez rezygnację z importu surowców rosyjskich i zastąpienie ich surowcami pochodzącymi głównie Polski, za które Wielka Brytania mogłaby wreszcie płacić przede wszystkim eksportem swoich wyrobów przemysłowych, znalazły między innymi wyraz w usztywnieniu polityki brytyjskiej wobec Rosji w 1790 roku. Ówczesne sondaże możliwości produkcyjnych Rzeczypospolitej nie wynikały bynajmniej z rachub koniunkturalnych, związanych jedynie ze spodziewanym czasowym przerwaniem dostaw rosyjskich w okresie zbrojnej konfrontacji, oczekiwanej w początkach 1791 roku — jak interpretowali je potem niektórzy badacze78. Szło o coś więcej — o radykalne uwolnienie raz na zawsze gospodarki brytyjskiej od deficytu handlowego, powodowanego przez nieopłacalny import surowców rosyjskich. Rozwój handlu z Polską uwarunkowany był jednak załatwieniem sprawy powszechnej regulacji ceł w rejonie Bałtyku. Z kolei sprawa ta wiązała się ściśle z kwestią nacisku mediacyjnego Wielkiej Brytanii na Rosję, gdyż rząd londyński nie mógł ryzykować zbrojnej konfrontacji z dworem petersburskim, zanim nie zostałyby nawiązane i zabezpieczone na odpowiednio dużą skalę kontakty handlowe Wielkiej Brytanii z Polską i innymi krajami Europy Środkowej.“(10)